Joakim Hagerius publiceert boek over visies op de kerk

people watching concert during nighttime — Memento Media / Unsplash

Joakim Hagerius heeft een boek geschreven over de visie op de gemeente, wat in theologische termen ecklesiologie wordt genoemd.

Hagerius was tot kortgeleden adjunct kerkleider bij de Equmeniakyrkan. Hij was gedurende vele jaren predikant en leider van de Saronkyrkan in Göteborg, een gemeente die deel uitmaakt van de Evangeliska Frikyrkan. Naast deze functies heeft hij gewerkt bij de krant Dagen. Vorig jaar werd hij toegelaten als priester in de Svenska kyrkan, waar hij momenteel dient in de Vasa gemeente in Göteborg.

In zijn boek onderzoekt Hagerius de identiteit van de kerk door de begrippen volkskerk en vrijkerk te analyseren. Hij beschrijft hoe deze twee concepten in zekere mate zijn ontstaan als reacties op elkaar. De volkskerk stelt dat de kerk draait om de genade die wordt aangeboden ongeacht hoe deze wordt ontvangen, terwijl de vrijkerk predikt dat de manier waarop een individu deze genade ontvangt in het leven wel degelijk van belang is.

De auteur bespreekt zowel de sterke punten als de schaduwkanten van beide visies. Hij belicht de bijdragen van de vrijkerk, maar wijst ook op de risico's van de cultuur rondom gemeenschap en activiteiten. Daarnaast beschrijft hij hoe de gelijkenis van Jezus over het onkruid in het tarweveld door beide tradities verschillend wordt geïnterpreteerd. In de beginperiode van de vrijkerkelijke bewegingen werd gedacht dat onaanvaardbare elementen binnen de gemeente verwijderd moesten worden, wat leidde tot uitsluitingen van leden. In de volkskerk mogen alle soorten gewassen samen groeien, ook in het midden van de gemeente.

Hagerius gebruikt een persoonlijke ervaring van zijn jeugd op het eiland Öckerö om te illustreren hoe kerken zich verhouden tot hun omgeving. Hij beschrijft hoe parallelle werelden bestonden tussen mensen in de kerk en mensen daarbuiten. Een poging om deze grenzen te doorbreken met een gezamenlijk midzomerfeest mislukte, omdat een van de gemeenten eiste dat het evenement volledig christelijk was met christelijke muziek en een kerkelijk programma.

Een centraal punt in het werk is dat de identiteiten van de vrijkerkelijke volkskerk en de volkskerkelijke vrijkerk minder ver uit elkaar liggen dan vaak wordt gedacht. Hagerius stelt dat deze vormen elkaar in de huidige tijd juist beïnvloeden en bevruchten. Hij betoogt dat de theologie van de gemeente wordt gevormd door het geleefde leven, inclusief dagelijkse praktijken zoals kerkkoffie, diensten en leiderschap.