Joakim Hagerius opublikował książkę o wizjach kościoła

a man sitting at a piano in front of a crowd of people — Janay Peters / Unsplash

Joakim Hagerius napisał książkę pod tytułem „Poza kościołem ludowym i wolnym, dla dobra świata”, w której analizuje koncepcje wspólnoty religijnej.

Autor książki posiada bogate doświadczenie w różnych tradycjach chrześcijańskich. Przez wiele lat pełnił funkcję pastora i kierownika w Saronkyrkan w Göteborgu, która jest częścią Evangeliska Frikyrkan. Pracował również w gazecie Dagen oraz zajmował stanowisko zastępcy lidera kościoła w Equmeniakyrkan. W ubiegłym roku został przyjęty jako ksiądz w Svenska kyrkan, gdzie obecnie służy w parafii Vasa w Göteborgu.

Publikacja skupia się na eklezjologii, czyli teologicznym ujęciu kościoła. Hagerius analizuje w niej różnice między kościołem ludowym a wolnym, wskazując na mocne i słabe strony obu tych podejść. Wyjaśnia, że pojęcia te powstały częściowo jako reakcje na siebie nawzajem. Kościół ludowy kładzie nacisk na łaskę oferowaną niezależnie od sposobu jej przyjęcia, podczas gdy tradycja wolno kościelna podkreśla znaczenie tego, jak ta łaska jest przyjmowana w życiu jednostki.

Autor wykorzystuje osobiste wspomnienia z młodości z wyspy Öckerö, aby zilustrować relacje kościoła z otoczeniem. Opisuje sytuację, w której próba zorganizowania wspólnego świętowania przesilenia letniego ujawniła głębokie różnice w światopoglądach, gdy jedna z parafii zażądała, aby wydarzenie miało wyłącznie chrzejański charakter, z odpowiednią muzyką i programem.

Książka analizuje również wpływ praktyki na teologię. Hagerius stawia pytanie, czy elementy takie jak nabożeństwa, spotkania młodzieży czy kawa po mszy są jedynie wynikiem przyjętej wizji kościoła, czy też to właśnie w tych działaniach kształtuje się teologia wspólnoty. Twierdzi on, że teologia jest przekazywana poprzez życie, zarówno przez to, co człowiek robi, jak i przez to, czego przestał robić.

Istotnym elementem analizy jest interpretacja przypowieści o chwastach wśród pszenicy. Według autora, ruchy wolno kościelne tradycyjnie uważały, że konieczność tolerowania chwastów dotyczy świata, natomiast wewnątrz wspólnoty należy usuwać nieakceptowalne elementy, co prowadziło do wykluczania członków. W kościele ludowym wszystkie rodzaje roślin mogą rosnąć razem, również w centrum wspólnoty. Hagerius zauważa, że współcześnie obie te tożsamości wzajemnie się zapładniają i nie są tak odległe, jak mogłoby się wydawać.