Pape Leo XIV vierde avondgebed in de kathedraal van Parijs

De paus sprak tijdens de avondgebeddienst in de kathedraal van Parijs. Hij begon met woorden dat de avondgebed had ons bijeengeroepen in een plaats waar Parijs gedurende eeuwen naar de hemel keek. Hij herinnerde eraan dat zeven jaar geleden de wereld ademloos toekijker was van een verschrikkelijk vuur dat de kathedraal verorberde. Op die dag, zei de paus, hebben ze hun ogen naar het vuur gericht, verward, en het menselijk vermogen als onvermogen tegen het onverwachte erkend. Hij benadrukte dat dit pijn niet alleen de pijn van katholieken of alleen de pijn van gelovigen was. Hij besefte dat de kathedraal meer is dan een monument. Hij wees op de collectieve deelname aan de wederopbouw en de glans van de huidige heropening, die het kloppend hart van het volk in deze plaats toont, waar verleden en toekomst samenkomen, en waar hemel en aarde elkaar ontmoeten. De paus vervolgde zijn prediking tijdens de avondgebeddienst, waarbij hij benadrukte dat hij hen in deze plaats wilde ontmoeten, het symbool van de kerk in Frankrijk, en zijn blijdschap uitte over het doorkruisen van de drempel van deze plaats zoals dagelijks duizenden broers en zusters uit de hele wereld komen. Hij benadrukte dat ze voor een schoonheid staan die hun bezorgde hart aanspreekt en hen naar vrede roept. Hij wees op instellingen, zowel openbaar als kerkelijk en particulier, die bij de restauratie van de kathedraal hebben bijgedragen aan het her activeren van culturele, existentiële en spirituele routes die door de kathedraal worden getoond.

Hij richtte zich tot de bisschoppen, priesters, diakens en toegewijde personen in Frankrijk, met de woorden dat wat hier plaatsvond een inspiratie voor hen moet zijn, en dat het evangelie-plezier hun prioriteit moet zijn. Hij benadrukte dat het kruisvormige ontwerp van de kathedraal, waar stenen en licht samenkomen, het samenzijn van aarde en hemel herinnert, waarbij historische gebeurtenissen, gevuld met vreugde en pijn van de mensheid, worden bijeengehouden in een symbolische dynamiek die een levendige taal creëert. Hij benadrukte dat de identiteit van de kerk voortkomt uit de incarnatie, “God heeft zijn Zoon gezonden”, en dat ze altijd een “onderweg” kerk moeten zijn. Hij stilstond bij het belang niet te vergeten wat de kathedraal werd opgericht, net als alle andere kerken, namelijk gebed en lof aan God. Hij stelde dat de kathedraal geen bouwwerk van stenen is dat bewondering oproept, maar leeft door het heilige sacrament dat er wordt gevierd. Hier in de kathedraal van Parijs wordt deze waarheid helder zichtbaar, met het altaar in het midden van het gebouw, zodat de gemeenschap die God looft zich in het hart van het gebouw bevindt, terwijl bezoekers eromheen lopen, zelfs tijdens feestvieringen, en ernaar kijken. De paus vervolgde zijn prediking, waarbij hij benadrukte dat de eenvoudige, edele tonen van gezang, woorden en liturgische gebaren voor velen een vleugje hoop en een oase van vrede kunnen zijn in een samenhangende en luidruchtige samenleving, waar de mens de aanwezigheid van de scheppende liefde kan ervaren.

Hij citeerde een passage uit de Bijbel: “Toen de tijd volbracht was, stuurde God zijn Zoon” (Galaten 4,4). Hij voegde toe dat het volgen van het liturgische jaar, met zijn dagen en feesten, ons ook tijdgenoten van Christus maakt, die zich volledig aan de Vader heeft gegeven voor de wereld. Op deze manier worden we ook meer open voor de tekens van de tijd. Het gezamenlijk luisteren naar de heilige Schriften en het gebed stellen ons in staat om historische gebeurtenissen te zien in het licht van God, en maakt ons bewuster van onze verantwoordelijkheden, evenals in staat om de zaadjes van rechtvaardigheid en vrede te behouden. Hij zei dat hoop ons beweegt, niet onderwerping. Aan het einde van zijn prediking tijdens de avondgebeddienst, tijdens zijn pastorale bezoek aan Frankrijk, richtte de paus zich tot de bisschoppen, priesters, diakens en toegewijde personen, met het verzoek om hun innerlijke leven met de Heer te behouden, geïnspireerd door de vele heiligen die hen voorgingen, en altijd te putten uit de bron van Gods oneindige liefde in stiltegebed. Hij zei tegen de verzorgers en toegewijde personen in Frankrijk dat ze worden opgeroepen om de eerste bewakers te zijn van dit open huis en de levende stenen van een kerk die hoopt en niet bang is voor de toekomst. Hij stelde dat deze kathedraal opnieuw is geboren om hen opnieuw te laten worden, in een voortdurende drang naar heiligheid en dagelijkse boodschap.