Parolin verwacht dat Paus Franciscus in Frankrijk een proces in gang zet dat Europa stimuleert om het leven te beschermen en multilateralisme te bevorderen

Parolin verwacht dat Paus Franciscus tijdens zijn bezoek aan Frankrijk een proces in gang zet dat Europa stimuleert om het leven te beschermen en multilateralisme te bevorderen. Het Vaticaanse persbureau meldt dat de paus zijn vijfde internationale pastorale reis naar Frankrijk zal maken, waar hij de lichtstraling van Christus zal dragen om elke hart te vernieuwen. Hij zal een multiculturele, seculiere en laïsche samenleving aanspreken, waarin het aantal jonge en volwassen catechumenen stijgt. Het Vaticaan benadrukt dat Frankrijk wordt gezien als een land dat moet putten uit zijn culturele, humanistische en diplomatieke traditie om de blik op de mens en haar relatie met de Schepper te versterken. Het doel is de christelijke wortels van Europa te revitaliseren, die de sacraliteit van het leven bevestigen en bruggen bouwen voor dialoog in het belang van multilateralisme, dat volgens Parolin steeds verder onder druk staat. De kardinaal Pietro Parolin, secretaris van de Heilige Stoel, hoopt dat dit bezoek een hernieuwde dynamiek oplevert: een voortdurende gedachte- en handelingstijd waarin gelovigen en niet‑gelovigen samen kunnen werken. Het gekozen motto voor de reis is «Voor een wereld die leven heeft». Het Vaticaan vraagt zich af welk concreet bericht uit Frankrijk moet komen. Het eerste aspect is het natuurlijke: het menselijk leven moet van de conceptie tot de natuurlijke dood worden omarmd, geliefd en verzorgd. In een tijd van dalende geboortecijfers in Europa biedt het bezoek een kans om het leven als een geschenk te herontdekken dat met dankbaarheid en verantwoordelijkheid moet worden ontvangen.

Het tweede aspect is het spirituele: Frankrijk kent een groot aantal jonge catechumenen, wat wijst op een diepe dorst naar spirituele leven in de hedendaagse wereld. Het motto «Voor een wereld die leven heeft» kan als «Voor een wereld die gelooft» worden gelezen, omdat er geen leven van het lichaam is zonder leven van de ziel. Het derde aspect betreft de artistieke en intellectuele arbeid, zoals de restauratie van de kathedraal van Notre‑Dame, die de creatieve kracht van de mens onderstreept. In een steeds technologischer wordende samenleving wil het motto de aandacht vestigen op de vitale creativiteit van de mens, zodat nieuwe technologieën, inclusief kunstmatige intelligentie, de mens niet doen vergeten haar spirituele dimensie. Tijdens het bezoek aan UNESCO, een instituut voor cultuur, onderwijs en samenwerking tussen volken, vraagt het Vaticaan zich af wat de rol van cultuur en onderwijs kan zijn bij de bouw van vrede, naast de politieke inspanningen. De paus benadrukte in Magnifica humanitas de noodzaak om van een «cultuur van macht» over te gaan naar een «cultuur van onderhandeling», waarin dialoog en diplomatie de normale manier worden om conflicten aan te pakken. Deze culturele verschuiving impliceert een educatieve taak, vooral voor de nieuwe generaties, om confrontatie als verantwoordelijkheid en dialoog als instrument voor het algemeen belang te zien. UNESCO biedt een bijzonder significativo locatie waar cultuur en onderwijs concrete instrumenten van samenwerking worden. Scholen, universiteiten, musea en culturele centra kunnen als vrede‑laboratoria fungeren wanneer ze geschiedenis van anderen leren, waarheid onderscheiden van propaganda en zonder angst confronteren.

In dit perspectief speelt de Kerk een unieke rol: het moet consciëntisatie vormen naar het Evangelie, bruggen bouwen, educeren voor ontmoeting en een stem geven aan degenen die hun stem missen. De Kerk, als ruimte waarin diverse personen, volken en culturen leren te luisteren, te kennen en elkaars waardigheid als kinderen van God te erkennen, draagt bij aan een samenleving waarin diversiteit wordt omarmd. De relatie tussen geloof en rede is een belangrijk thema in de Franse culturele traditie. In een samenleving die wordt gedomineerd door technologie en kunstmatige intelligentie, vraagt het Vaticaan zich af welke bijdrage het christelijk denken kan leveren aan de vraag wat het betekent om menselijk te zijn. Deze bijdrage ontstaat oorspronkelijk uit het christendom en wordt gestuurd door het mysterie van de Incarnatie, waarmee het menselijk bestaan opnieuw moet worden begrepen aan de hand van de Openbaring. Het Tweede Vaticaanse Concilie markeerde een cruciale stap in deze dienst aan de mensheid, en momenteel verwerkt Paus Franciscus de belangrijkste inhoud van dit concilie in zijn catéchese. Daarnaast toont de positieve ontvangst van zijn eerste encycliek Magnifica humanitas op hoe de wereld zoekt naar een woord dat zowel individuen als samenlevingen kan begeleiden in de versnelde technologische ontwikkeling.