คริสตจักรทั่วโลก · 20 พฤศจิกายน 2026
เผยแพร่แล้วในภาษาอื่นด้วย العربية
ความขัดแย้งในชุมชนคาทอลิก: ผู้ปฏิบัติศาสนกิจตำหนิเหยื่อการล่วงละเมิด
สมาชิกในชุมชนคาทอลิกที่เข้าร่วมพิธีมิสซาอย่างสม่ำเสมอและมีส่วนร่วมในกิจกรรมของวัดอย่างกระตือรือร้น แสดงความไม่พอใจต่อผู้ที่นำเรื่องการล่วงละเมิดภายในสถาบันมาพูดคุยในโอกาสต่างๆ ผู้ปฏิบัติศาสนกิจเหล่านี้มักอ้างถึงความรักต่อเพื่อนบ้าน ความเมตตา และความเป็นพี่น้อง แต่กลับรู้สึกไม่สบายใจเมื่อถูกเตือนว่ามีบุคคลในศาสนจักรที่ถูกล่วงละเมิด ถูกดูหมิ่น และถูกทอดทิ้ง
ในมุมมองของผู้ปฏิบัติเหล่านี้ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การมีอยู่ของผู้ล่วงละเมิดหรือผู้ปกปิด แต่อยู่ที่การที่บางคนยังคงพูดถึงเรื่องดังกล่าว การกล่าวโทษทำให้ความสงบสุขของชุมชนถูกรบกวน และผู้ที่พยายามเปิดเผยเรื่องเหล่านี้ถูกมองว่าเป็นบุคคลที่สร้างความขัดแย้งหรือหมกมุ่นเกินไป ผู้ที่รายงานการทรมานจึงถูกมองว่าเป็นผู้สร้างความทุกข์ให้ผู้อื่น และเหยื่อถูกมองว่าเป็นความรำคาญที่ต้องทนหรือทำให้เงียบ
การกลับด้านความรับผิดชอบนี้สะท้อนให้เห็นถึงความบิดเบือนของลำดับความสำคัญทางคริสต์ศาสนา โดยใช้สันติภาพเพื่อหลีกเลี่ยงความจริง และใช้ความเป็นพี่น้องเพื่อเรียกร้องความเงียบ ความทุกข์ของเหยื่อถูกผลักไปเป็นอันดับสอง ในขณะที่ความไม่สบายใจของสมาชิกวัดมีความสำคัญเกินจริง สิ่งนี้เกิดขึ้นในชุมชนที่มองตนเองเป็นผู้รับสารแห่งพระวรสาร
บทสนทนาสมมติระหว่างสมาชิกสองคนในชุมชนวัด แสดงให้เห็นถึงความคิดที่พบบ่อย ผู้ปฏิบัติคนหนึ่งตำหนิอีกฝ่ายที่นำเรื่องการล่วงละเมิดมาพูดซ้ำๆ ในที่ประชุม โดยอ้างว่าชุมชนมีจุดประสงค์อื่น เช่น การแบ่งปันความเชื่อและการสวดภาวนา ส่วนเหยื่อโต้แย้งว่าการล่วงละเมิดทางเพศ จิตใจ และจิตวิญญาณ เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ที่ส่งผลกระทบต่อชีวิต และไม่สามารถปิดฉากได้เหมือนการเปลี่ยนเรื่องสนทนา
ผู้ปฏิบัติอ้างว่าสมาชิกทุกคนต้องการความสงบสุขและไม่ต้องทนฟังบทสนทนาที่ทำให้เกิดความรู้สึกไม่สบายใจทางอารมณ์ แต่เหยื่อตั้งคำถามว่าทำไมความทุกข์ของเหยื่อต้องอยู่ใต้ความสบายใจของผู้ที่ไม่ต้องการรับรู้ความจริง ผู้ปฏิบัติยังอ้างว่าต้องเห็นความดีของศาสนจักรที่มีพระสงฆ์และนักบวชที่ดี แต่เหยื่อแย้งว่าไม่ควรเงียบเพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่หวานชื่น หากต้องแลกกับการทำให้ผู้ที่ถูกล่วงละเมิดเงียบ