Kościół na świecie · 27 października 2026
Wspomnienie liturgiczne świętych Szymona i Judy Tadeusza w dniu 28 października
Kościoły katolickie obchodzą w dniu 28 października wspomnienie liturgiczne świętych Szymona i Judy Tadeusza, dwóch apostołów będących bliskimi krewnymi Jezusa Chrystusa. Uroczystość ta koncentruje się na ich życiu, misji ewangelizacyjnej oraz męczeńskiej śmierci, a także na czytaniach biblijnych podkreślających rolę apostołów jako fundamentu wspólnoty wierzących.
Tradycja chrześcijańska wskazuje, że święty Juda Tadeusz był kuzynem Jezusa. Jego ojciec, Alfeusz, był bratem świętego Józefa, natomiast matka, Maria Kleofasowa, była kuzynką Dziewicy Maryi. Imię Tadeusz oznacza wielkoduszność. Apostoł ten jest autorem listu skierowanego do nawróconych z judaizmu, który wzywa do zachowania dobrych obyczajów i przeciwstawia się błędnym naukom. W trakcie Ostatniej Wieczerzy to właśnie on zadał Jezusowi pytanie dotyczące objawienia się świata, na co otrzymał odpowiedź o miłości i zachowywaniu słowa Bożego. Święty Bernard powierzał temu świętemu ochronę swojej czystości, a według objawień świętej Brygidy, wzywa się go w sprawach beznadziejnych.
Święty Szymon, zwany również Szymonem Mniejszym dla odróżnienia od Szymona Piotra, zajmuje jedenaste miejsce na liście apostołów. Ewangelista Łukasz nazywa go zelotą, co może oznaczać jego przynależność do grupy żydowskiej sprzeciwiającej się rzymskim władzom lub wskazywać na jego gorliwość religijną. Ewangeliści Marek i Mateusz określają go mianem Kananejczyka. Po śmierci świętego Jakuba Młodszego Szymon objął urząd biskupa Jerozolimy. Głosił Ewangelię w Egipcie oraz w Mezopotamii. Istnieją dwie hipotezy dotyczące jego śmierci: niektóre źródła podają, że został żywy przecięty piłą, inne zaś twierdzą, że zginął razem z Judą Tadeuszem.
Obaj apostołowie według niektórych przekazów ponieśli śmierć męczeńską w Persji, gdzie wspólnie szerzyli wiarę chrześcijańską. Ich relikwie znajdują się w bazylice świętego Piotra w Watykanie. Juda Tadeusz bywa często mylony z Judaszem Iskariotą, zdrajcą, co przyczyniło się do mniejszej znajomości jego osoby wśród wiernych. Na listach apostołów Juda Tadeusz figuruje na ostatnim miejscu.
Liturgia dnia obejmuje pierwsze czytanie z Listu do Efezjan, które porównuje wierzących do budynku wznoszonego na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Jezus Chrystus. Tekst ten podkreśla, że wspólnota tworzy świątynię dla Boga dzięki Duchowi Świętemu. Ewangelia według świętego Łukasza opisuje moment, w którym Jezus spędza całą noc na modlitwie, zanim wybierze dwunastu apostołów. Wydarzenie to uznawane jest za narodziny Kościoła z woli Bożej, a nie z ludzkiej inicjatywy. Jezus powołuje konkretnych ludzi, gwarantujących prawdziwość nauczania, mimo że nie muszą być oni najlepszymi z ludzi.
Teksty liturgiczne wzywają do wdzięczności za biskupów, którzy są następcami apostołów wybranymi przez Boga dla prowadzenia wiernych. Wierni zachęcani są do modlitwy w intencji swoich pasterzy, aby byli prawdziwymi świętymi przewodnikami. Obraz domu i budowli użyty w komentarzach do czytań ma przekazać rzeczywistości duchowe, takie jak trwałość, stabilność oraz bliskość i przyjaźń wynikające z zamieszkania Boga w sercu człowieka.