Lekcja o życiu wiecznym i przypowieść o robotnikach w winnicy

Jezus przekazał swoim uczniom naukę dotyczącą życia wiecznego, posługując się stwierdzeniem, że ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi.

Impulsem do tej lekcji była historia bogatego nowicjusza, który zapytał Mistrza o to, jakie dobro musi uczynić, aby zyskać życie wieczne. Mężczyzna ten przestrzegał przykazań, jednak Jezus wskazał mu, że osoba pragnąca być doskonałą powinna sprzedać cały swój majątek i oddać go ubogim. Wymóg ten okazał się zbyt trudny dla młodzieńca, który odszedł zasmucony z powodu posiadania wielu dóbr.

Zdezorientowani uczniowie zapytali następnie, dla kogo zatem jest przeznaczone życie wieczne. W odpowiedzi Jezus użył wspomnianej formuły o pierwszych i ostatnich, która służy jako wprowadzenie do przypowieści o robotnikach w winnicy. W tej opowieści właściciel ziemi zatrudnia pracowników w różnych godzinach dnia, jednak ci, którzy przyszli najpóźniej i pracowali tylko jedną godzinę, otrzymują taką samą zapłatę jak ci, którzy zaczęli pracę rano.

Struktura tego przekazu w Ewangelii według św. Mateusza opiera się na inkluzji, czyli literackim obramowaniu, gdzie ta sama myśl pojawia się na początku i na końcu przypowieści. Choć w czytaniach kościelnych często pomija się łączniki z poprzednim kontekstem, co nadaje historii charakter uniwersalny, pierwotny związek z historią bogatego młodzieńca pozostaje istotny.

Przypowieść ta stanowi lekcję dla najwierniejszych uczniów, którzy mogliby sądzić, że zasługują na więcej. Jednocześnie niesie pocieszenie dla osób przychodzących później, wskazując, że w niebie czas nie odgrywa roli, a życie wieczne jest tak samo dostępne dla każdego, niezależnie od momentu dołączenia do wspólnoty.