De Amerikaanse linkse beweging herontdekt de christelijke taal na verkiezingsoverwinning

De Democratische Partij in de Verenigde Staten heeft een overwinning behaald tijdens de tussentijdse verkiezingen. De progressieve vleugel van de partij heeft de meerderheid verworven in zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat. Deze politieke verschuiving markeert een einde aan de heerschappij van de Republikeinen en van Donald Trump, die de vertrouwen van de kiezers heeft verloren die hem twee jaar geleden naar het Witte Huis brachten. Het is onduidelijk of interne en externe beleidskeuzes, de toon of de manieren van de president de oorzaak zijn, maar het is duidelijk dat bepaalde aspecten van zijn tweede termijn herzien moeten worden.

Ook in de Verenigde Staten bleek het evangelische electoraat minder vast en onwrikbaar dan vooraf werd voorspeld. Dit resultaat kan deels worden toegeschreven aan de strategie van de Democraten om te spreken tot een traditioneel publiek. Zij hebben er bewust voor gekozen om dit publiek niet te provoceren of te belasteren, een praktijk die regelmatig voorkwam tijdens de gouden tijd van de zogenaamde woke-beweging. Deze aanpak heeft bijgedragen aan een veranderende dynamiek binnen het religieuze landschap van het land.

Franca Giansoldati vat de situatie samen in een artikel voor de Messaggero. Zij stelt dat de overwinning van de Democraten een politieke en religieuze nieuwigheid blootlegt. Het gaat om het geslaagde poging, in ten minste enkele cruciale verkiezingsstrijden, om de Republikeinse rechtervleugel het monopolie op de christelijke taal te ontnemen. Na decennia waarin God, het gezin en de bescherming van het leven de identiteitsmarkeringen van het Amerikaanse conservatisme waren, heeft de linkse beweging andere grote evangelische thema’s herontdekt. Deze thema’s omvatten de bescherming van de armen, de opvang van immigranten, sociale rechtvaardigheid, vrede en de zorg voor de schepping.

De terugkeer van de Religieuze Linkse Beweging, ook wel de christelijke linkse beweging genoemd, vormt een van de meest significante aspecten van de verkiezingscampagne. Twee overwinningen worden als bijzonder emblematisch beschouwd. De eerste is die van de presbyteriaan James Talarico in de staat Texas. De tweede is die van de methodistische predikant Adam Hamilton in de staat Kansas. In Kansas hadden de Democraten geen senaatszetel meer veroverd sinds het jaar 1932. Beide kandidaten hebben hun politieke voorstellen opgebouwd rondom een inclusief christendom. Zij hebben de identitaire retoriek van het christelijk nationalisme tegengewerkt met het gebod van de liefde voor de naaste.

De figuur van Hamilton heeft ook in andere regio’s interesse en nieuwsgierigheid opgewekt. In de afgelopen dagen hebben media zoals Repubblica, Corriere en Domani over hem gerapporteerd. Over Talarico wordt al enige tijd regelmatig gesproken. Dit is een teken dat de evangelische wending binnen de progressieve politiek niet onopgemerkt is gebleven, zelfs niet in andere geografische contexten. Het blijft echter onzeker of deze nieuwe aanpak wordt ondersteund door een overtuigde en overtuigende theologie. Het is ook nog afwachten hoe de woorden zich vertalen in daden.

Er kan niet worden gesproken van een echte afkeer van evangelieken ten opzichte van de Republikeinen. Volgens Giansoldati wordt er getuige van de breuk van een cultureel exclusief recht, en niet van een omkering van religieuze behorendheden. Het feit blijft dat een minder harde, minder extreme en minder fundamentalistische taal bij de stembus is geslaagd in het overtuigen van kiezers. En, in deze verkiezingscyclus, heeft deze aanpak geleid tot een overwinning.